OPINIE | Onze Jonas trouwt met een vent, komaan zeg! Wat een vreselijk avontuur!

04/11/2016 - 16:59
Beeld: ©VTM
James Cooke (links) kust Jonas Van Geel in gespeelde huwelijksceremonie
Acteurs James Cooke en Jonas Van Geel ensceneerden voor het goede doel dat ze trouwden. Het showbizzhuwelijk werd uitgezonden in het VTM-programma 'Jonas & Van Geel' en blijft niet onbesproken. Voor De Morgen schreven Joos Van Goethem en Wilfried Eetezonne een opiniestuk over het spektakel.

Joos Van Goethem is copywriter en leerkracht. Wilfried Eetezonne is woordvoerder van Antwerp Pride en schreef in die hoedanigheid mee aan de tekst.

Groot feest afgelopen dinsdag in de televisiestudio bij Jonas & Van Geel: Jonas trouwde met zijn buddy en applausmeester James Cooke. Hun Facebook-pagina had de kaap van 200.000 likes overschreden en dan moest er getrouwd worden met alle toeters en bellen, zo luidde de weddenschap. James is een doodnormale homo en Jonas een gezonde hetero, maar dat doet er eigenlijk weinig toe. De uit de hand gelopen grap beloofde het showbizzhuwelijk van het jaar te worden, daarvoor nestelen wij ons graag met een glaasje prosecco in de zetel.

Helaas, meer dan eens trokken we onze wenkbrauw op. Waarom moest ons voortdurend duidelijk gemaakt worden dat dit alles zo dik tegen Jonas' goesting was? Over dat laatste mochten we dinsdag vooral niet twijfelen: elk handje, streeltje, knipoogje of kusje van James werd met afgrijzen en zelfs walging onthaald door Jonas, die het ja-woord amper over zijn lippen kreeg. Het publiek kwam niet meer bij van het lachen. In wat voor vreselijk avontuur had onze Jonas zich niet gestort! Trouwen met een vent, komaan zeg! Hij zou wel twee keer nadenken in de toekomst, zo beloofde hij ons. Een zatte nonkel op het feest was overbodig met zoveel geestigheid.

En uiteraard klonk tijdens de vrijgezellenavond de klassieker van het inclusieve levenslied: 'Al wie niet springt, is...' voor de gelegenheid gezongen vanop een bierfiets. Alles werd uit de kast - excusez le mot - gehaald om de kijker ervan te overtuigen dat onze vrolijke helden in een ronduit verschrikkelijke situatie waren terechtgekomen.

Zijn we nu truttige azijnpissers? We schatten het talent van Jonas en James - wier carrières we al jaren met plezier volgen - zeer hoog in, dus daar gaat het ons niet over. Maar wat een gemiste kansen dansten er door de studio. Wij hadden gehoopt op een leuke bromance. Twee dikke vrienden die mekaar graag zien en geen probleem hebben om dat zo te zeggen of te uiten - weddenschap of niet. Om vervolgens met een knipoog mekaar enthousiast een tong te draaien voor tv-kijkend Vlaanderen.

Hun witte glitterkostuums nemen we dan wel voor lief, hoewel wij van betere smaak worden beticht. Zelfs de nogal belegen grap over de verborgen functie van gesmolten boter laten we dan met liefde passeren, hoewel we echt wel betere homohumor kennen.

Is er dan niemand in de productieketen die hier enige vraagtekens bij plaatste, vragen wij ons af? Zijn er geen filters die hierover nadenken? Angst voor negatieve reacties was overbodig, meer dan 200.000 fans wilden dit gebeuren immers voor geen geld ter wereld missen. De programmamakers richten zich bovendien bewust op een jong publiek, velen onder hen kennen waarschijnlijk geen of weinig geoute holebi's of transgenders. De bal lag er. Het doel was open en zelden ging het schot er zo naast.

En toch zijn we telkens verbaasd dat er koppels van hetzelfde geslacht lastiggevallen worden omdat ze - ocharme - hand in hand lopen op straat? We zijn echt geen zeurende nichten, maar je helpt die ene ontluikende homo niet vooruit door zijn toekomstige relatievorm en bijhorende huwelijk als iets vies te portretteren, ook al zit er een glitterstrik rond de framing.

Bovendien, en dit is louter een zeer ongelukkig toeval, kwam de uitzending in de huiskamers in de week dat een nieuw rapport alarmerende suïcidecijfers onder holebi's en transgenders bekendmaakte. Ook hier weer de verbazing: 'Hoe is dat mogelijk in ons land waar elke soap zijn holebi- en transgenderpersonage heeft?'

'Als dit kan, kan dan alles niet?' schrijft Jeroen Olyslaegers in zijn voortreffelijke roman Wil. Het is een zin waarbij we misschien wat vaker mogen stilstaan.

Uit de gespecialiseerde pers leerden we daags nadien dat toen James zijn ruiker in het publiek gooide, de bloemen werden opgevangen door zijn vriend. We wensen hen alle geluk toe!

Bron: 

De Morgen