De 15 grootste misverstanden over het Songfestival

25/04/2017 - 15:34
Beeld: Wikimedia
Openingsact tijdens het Eurovisiesongfestival in 2011
Over drie weken is het weer zover: het Eurovisiesongfestival. Een gay hoogmis volgens sommigen, een wanstaltige muziekwedstrijd met schreeuwerige niemendalletjes volgens anderen. Veel homo’s gaan er prat op fan van het Eurovisiesongfestival te zijn. Toch blijven er hardnekkige misverstanden bestaan over het populaire evenement.

ZiZo-Online helpt de 15 grootste misverstanden over het Eurovisiesongfestival vakkundig de wereld uit.

1. Om deel te nemen moet je een Europees land zijn

Nee! Geografische ligging is niet het criterium om te mogen deelnemen aan het Songfestival. Je moet vooral een actief lid zijn van de European Broadcasting Union (EBU) die het liedjesfestival organiseert. Landen die behoren tot de European Broadcasting Area, een gebied dat continentaal Europa en delen van het Midden-Oosten en Noord-Afrika bestrijkt, kunnen actief lid worden. Daarom neemt bijvoorbeeld ook Israël deel aan het Eurovisiesongfestival.

Bovendien komen ook Algerije, Jordanië, Marokko en Tunesië in aanmerking om deel te nemen. Die landen hebben allemaal omroepen die aangesloten zijn bij de EBU.

Er worden soms zelfs uitzonderingen op deze regel voorzien. Zo kan Australië sinds enkele jaren deelnemen aan het Eurovisiesongfestival.

2. Iedereen krijgt gelijke kansen op het Songfestival

Quatsch! Het gastland en de grote geldschieters (Duitsland, Frankrijk, Italië, Spanje en het Verenigd Koninkrijk) moeten niet deelnemen aan de halve finales. Zij zijn meteen geplaatst voor de grote finale.

Bovendien hebben landen met veel buurlanden door vriendjespolitiek vaak een strategisch voordeel om hoge punten te krijgen. Landen met een grote diaspora in andere Europese landen krijgen ook vaak meer stemmen doordat migranten hondstrouw de act van hun land van herkomst steunen via de televoting.

Het idee dat alle landen gelijke kansen hebben, is een illusie. Merk op dat België op vlak van deze aangehaalde bevoordelingen er niet te best uit komt. Ons land is per definitie qua kansen benadeeld.

3. Er zijn nog nooit slachtoffers op het podium gevallen

Fatale slachtoffers zijn er nog niet gevallen, maar er zijn al wel regelmatig mensen van het podium getuimeld.

De transseksuele Dana International maakte echter de bekendste valpartij. In 1998 bezorgde ze Israël de overwinning. Het jaar nadien mocht ze de trofee aan de Zweedse Charlotte Nilsson uitreiken. Ze onderschatte echter het gewicht van de trofee en maakte een nare val. Hoewel de presentatoren meteen geruststelden dat alles in orde was en Dana International de pijn verbeet, was voor iedereen duidelijk hoe genadeloos de val was geweest.

4. Als medeoprichter van het event nam België deel aan iedere editie

Nee. In 1994, 1997 en 2001 was België er niet bij. Een tijd gold de regel dat als er te veel landen wilden deelnemen aan het Songfestival om in een finale van normale duur aan bod te laten komen, de landen die het slechtst presteerden het daaropvolgende jaar niet mochten deelnemen.

Nadien werd die regel afgeschaft en kwamen er twee halve finales.

5. Het Songfestival heeft steeds een duidelijke winnaar

Zou je denken! Maar in 1969 behaalden Frankrijk, Nederland, Spanje en het Verenigd Koninkrijk eenzelfde topscore. Tot overmaat van ramp was er toen nog geen procedure om te bepalen wie in dergelijk geval de enige en feitelijke winnaar is. Na wat verwarring, zag de EBU zich genoodzaakt de vier landen tot winnaar uit te roepen.

6. Het land dat wint, organiseert de volgende editie

Zo luidt de theoretische regel, maar soms doen winnende landen afstand van de eer om het Eurovisiesongfestival te organiseren omdat ze er niet de financiële middelen voor hebben of niet bereid zijn zoveel geld in het liedjesfestival te pompen.

Vaak komt het Verenigd Koninkrijk deze landen helpen door aan te bieden in hun plaats het Eurovisiesongfestival te organiseren. Het Verenigd Koninkrijk ‘depanneerde’ al Nederland, Frankrijk, Monaco en Luxemburg in respectievelijk 1960, 1963, 1972 en 1974.

7. Het winnende land mag een gaststad in eigen land uitkiezen voor de volgende editie

Die regel geldt voor alle landen buiten Australië. Omdat het festival moeilijk in een ander continent dan Europa kan plaatsvinden, mag Australië geen gaststad Down Under aanduiden. Een Eurovisiesongfestival tussen de kangoeroes en de afgetrainde surfers zit er voorlopig niet in.

Wel mag Australië kiezen in welk Europees land het Eurovisiesongfestival zou doorgaan, mocht het in de toekomst de liedjeswedstrijd winnen. Die kans op winst is trouwens reëel, want Australië scoorde de voorbije edities bijzonder hoge punten.

8. België eindigde het vaakst op de laatste plaats

Nee, die bedenkelijke eer valt Noorwegen te beurt. Het land eindigde elf keer op de laatste plek. Een enigszins verzachtende omstandigheid is dat landen geruime tijd verplicht waren om een liedje in één van hun landstalen te zingen. En laat ons eerlijk zijn: Noors is een draak van een taal! Finland was tien keer de rode lantaarndrager.

België verknalde het ‘slechts’ acht keer compleet. We zijn dus niet zo slecht als we zelf denken. Voor onze laatste laatste plaats moeten wel al teruggaan naar 2000. We volharden dus niet in de kwaadheid.

9. Het Songfestival is apolitiek

Wie daar nog in gelooft, moet wel heel naïef zijn! Jury’s die worden omgekocht, buurlanden die elkaar voortrekken qua punten, politici die wel heel prominent in beeld komen tijdens de openingsceremonie, Baskische vlaggen op het podium, oranje acts na de Oekraïense Oranjerevolutie, een winnende act over het onrecht dat de Krim-Tartaren onder Jozef Stalin moesten verduren, landen die zich terugtrekken omdat ze het oneens zijn met het beleid van de EBU, Arabische landen die deelname beoogden maar afhaakten omdat ze de Israëlische act niet wilden uitzenden… Het gebeurde allemaal! Het Songfestival is wel degelijk politiek getint.

10. Nederlanders zijn gierig met punten geven aan België

De Belgen zouden hun commentaar beter inslikken en blozen. Nederland was de voorbije decennia guller in de punten voor ons land dan omgekeerd. Van de edities 1975 tot en met 2016 kreeg ons land samen 161 punten van Nederland. Zelf gaven we slechts 136 punten aan onze noordburen in die periode.

Bovendien wordt Nederland guller met de jaren voor ons Belgenland. Zo kregen we van hen de gegeerde douze points in 2013, 2015 en 2016. En waar blijven de wederdiensten? Hup hup België!

11. Het Songfestival is alleen iets voor homo’s

Het is een hoogmis van vooral homomannen, maar hetero’s worden getolereerd.

12. Rusland werkt aan een eigen versie van het Songfestival

De overwinning van de vrouw met de baard Conchita Wurst viel in 2014 slecht bij verscheidene Russische politici. De Russen zagen in het Intervisiesongfestival (ISF) een mogelijk alternatief. Dat internationaal liedjesfestival werd in het Sovjettijdperk georganiseerd. Aan de nieuwe versie zouden China, Kazachstan, Kirgizië, Oezbekistan, Rusland en Tadzjikistan deelnemen. Het ISF moest nauwer aansluiten bij de Russische waarden. Het Songfestival was de Russen te gay geworden.

Nog geen jaar later werden die plannen weer netjes opgeborgen en bevestigde Rusland opnieuw zijn deelname aan het Euroviesongfestival. Aan het Songfestival hangt door de immense populariteit ervan immers te veel prestige. Vladimir Poetin gebruikt immers graag grote events om de vaderlandsliefde van Russen te strelen en zo zijn populariteit te versterken. Het Songfestival vond al eens plaats in Moskou, in 2009, toen hij nog premier was.

13. De eerste winnaars van het Songfestival leven niet meer

De eerste editie van het Eurovisiesongfestival mag dan wel dateren van 1956 maar de winnaars blijken over goede genen te beschikken. Van de tien eerste winnaars, leeft de helft nog.

De eerste winnares van het Songfestival, de Zwitserse Lys Assia, is intussen 93 jaar. Jacqueline Boyer, de vierde winnares van het Songfestival en stiefdochter van Édith Piaf, is een kranige dame die nog graag interviews laat afnemen over haar muziekcarrière. Gigliola Cinquetti, die in 1964 met het lied ‘Non ho l’età’ Italië de eerste overwinning op het Songfestival bezorgde, kan je nog steeds live zien optreden.

Sommigen zoeken de schijnwerpers niet meer op. Zo leeft France Gall vandaag teruggetrokken in Senegal.

14. De helft van de punten komt van de televoters

Voor iedere regel zijn er uitzonderingen. Normaal gezien tellen de scores van de jury en de televoters elk voor de helft.

Wanneer er echter technisch iets misloopt tijdens de televoting of wanneer er onvoldoende mensen in een bepaald land hun stem uitbrengen via de televoting, kunnen de diensten van de EBU beslissen dat alleen de juryscores worden gebruikt voor de puntenbepaling van dat land.

15. Oost-Europese landen nemen het Songfestival over

Er wordt wel eens beweerd dat West-Europese landen geen schijn van kans meer zouden maken om te winnen. Duitsland en Oostenrijk bewezen echter met respectievelijk Lena en Conchita Wurst dat ook ‘klassieke, West-Europese landen’ het Songfestival nog kunnen winnen.

Van de voorbije tien edities vonden er slechts drie plaats in Oost-Europese landen. Heel wat Oost-Europese landen slaagden er nog nooit in om het Eurovisiesongfestival te winnen. Albanië, Armenië, Bosnië-Herzegovina, Bulgarije, Estland, Georgië, Hongarije, Moldavië, Macedonië, Polen, Roemenië, Tsjechië, Slovenië, Slowakije en Wit-Rusland snakken voorlopig tevergeefs naar een overwinning.

Het voorbije decennium werd vooral gedomineerd door de Scandinavische landen met Helsinki, Oslo, Malmö, Kopenhagen en Stockholm als gaststeden.

Als je een wedstrijd opentrekt naar heel Europa, kunnen uiteraard ook Oost-Europese landen winnen. Alleen gaat dat er bij veel West-Europeanen niet in. Kunnen we alsjeblieft uitgaan van de eigen kracht in plaats te vervallen in vijandsbeelden? België kan dit jaar deze stelling ontkrachten door met Blanche en haar lied 'City Lights' te winnen.

Bron: 

Eigen verslaggeving