INTERVIEW | Isabelle van Ewijk over 'Verpand'

28/06/2012 - 15:00
Tanja Dierckx - foto: Joke Van den heuvel - 28/06/2012
Cover, met een zwart-wit straatbeeld, met kale bomen

Isabelle van Ewijks debuut ‘Verpand’ leest bijzonder lekker weg, maar is niet gespeend van diepgang dankzij de sterke psychologische tekening van de personages en de genadeloze rollercoaster van gebeurtenissen. Liefdeskramp, werkperikelen en mysteries uit de jeugd slaan de ik-persoon bijna om de oren. Een gesprek met de schrijfster. 

Isabelle van Ewijk werd geboren in Leiden en bleef na haar talenstudie in Antwerpen hangen, waar ze werkt als vertaler. Ze praat alsof ze al jaren aan het schrijven is. Dat is ook zo, alleen heeft ze nu pas gepubliceerd. Verpand is dus enkel ‘officieel’ het debuut van een door de wol geverfde schrijfster. Haar verhaal gaat over tien turbulente maanden uit het leven van de lesbische vrouw Henri. 

Hoe zou je je hoofdpersonage omschrijven?
Isabelle: Henri is een vrouw van begin dertig, klaar om een nieuwe fase van haar leven in te gaan. Ze weet al veel van dat leven, maar zit nog vol onzekerheden. Op een bepaalde manier is ze ook laf, maar ze zal nooit iemand een mes in de rug steken. Ze is enerzijds woest ongetemd, anderzijds heeft ze een klein hartje. De mensen rondom haar kijken naar haar op, maar zij ziet het niet. 

Hoeveel heb je gemeen met haar? 
Isabelle: Uiterlijk niks, vrees ik. Innerlijk heb ik zeker niet dat impulsieve van haar. Precies dat onderdruk ik steeds bij mezelf. Het was leuk om iemand neer te zetten die het wél is, om te kijken wat er dan gebeurt. Op een bepaalde manier is ze dus een ongecensureerde versie van mezelf. Ik heb me helemaal laten gaan in haar. Ik zou bijvoorbeeld nooit een koppel volgen naar het park en hun vluggertje filmen met mijn telefoon, ik zou er hoogstens over fantaseren. Henri doet het gewoon.

Isabelle Van Ewijk, portretEn wat gebeurt er als je gewoon je impulsen volgt?
Isabelle: Dan ga je af en toe op je bek. Maar je maakt ook meer spanning en sensatie mee. Het boek gaat over tien maanden in het leven van Henri, waarschijnlijk haar meest intense periode. Ze maakt een echte rollercoaster van emoties mee. Ik schreef hier voor de eerste keer in de ik-persoon en heb me enorm laten meeslepen door haar personage. 

Mooi vind ik dat je haar als lezer van binnenuit leert kennen, onzeker en gestresseerd. Pas daarna leer je hoe haar omgeving haar ziet.
Isabelle: Inderdaad, ik hou niet van flat characters die op bladzijde één worden neergezet en niet meer veranderen. Je moet ze langzaam leren kennen. Henri groeit ook. Ze kan meer aan dan ze denkt. Maar ze is natuurlijk verschrikkelijk verlamd door haar verliefdheid. 

Passie is één van de thema’s van je boek: zowel de ingehouden als de uitgeleefde vorm.  
Isabelle: In het begin van een liefde is passie ook heel belangrijk. Je kan niet blijven verlangen naar iemand, je moet die verliefdheid ook verzilveren. Zo’n heftige verliefdheid als Henri voelt, kan sowieso maar enkele maanden duren. Er moet iets mee gebeuren: ze moet beantwoord dan wel afgewezen worden. In het eerste geval kan er een vervolg naar liefde komen, in het andere geval is er verdriet. Maar er komt in elk geval rust.

Is ‘Verpand’ een typisch vrouw/vrouw-boek?
Isabelle: Moet dat? Ik denk dat een man even smoorverliefd kan worden op een vrouw als Henri op Tara. Een heterovriendin van mij las het boek en zei nochtans: ‘Er is een wereld voor me opengegaan. Ik weet nu pas hoe lesbische vrouwen naar elkaar kijken’. Persoonlijk kan ik me voorstellen dat ze niet zo heel anders dan heteromannen naar een vrouw kijken, seksueel en passioneel. Maar ik zou het niet weten. Ik ben geen man. 

Hier trek je een register open: je laat je lezers kijken door een lesbische bril. 
Isabelle: Niet alleen naar elkaar, ik laat ze ook kijken naar de wereld rondom hen. Lesbiennes worstelen wel vaker met het probleem dat ze verliefd worden op een heterovrouw. Ze kunnen dan hopen of denken dat hun gevoelens wederkerig zijn, maar durven niet altijd het risico nemen om ervoor uit te komen.

Henri zit in de kast, zou je kunnen zeggen. 
Isabelle: In haar privéleven niet, op haar werk wel. Ze werkte voordien bij de RVA, waar iedereen het wist, en ze werkt nu in een multinational waar ze haar mond houdt over haar lesbisch-zijn. Ik denk dat dat voor veel lesbische vrouwen toch nog herkenbaar is. 

Dit is verder ook niet bepaald de L-Word, waar alles draait rond het wereldje van de lesbiennes.
Isabelle: Lesbisch zijn staat niet centraal in dit boek en het speelt zich ook niet af in de typische cafés. Het is zeker geen coming-outverhaal. Henri is een gewone vrouw met een job, vrienden en een knus appartement in de stad. Haar lesbisch-zijn is grotendeels geïntegreerd in haar leven.

Je boek speelt zich eerder af in de wereld van coaching.
Isabelle: Klopt. Ik wilde dat Henri een job had die met mensen te maken heeft: mensen observeren en analyseren, ze beoordelen en ook helpen. Ik heb gekozen voor de structuur van een groot bedrijf, waar de hiërarchie heerst en waar Henri ook haar persoonlijke strijd tegen machtsmisbruik levert. 

En daar komt ze ook Tara tegen! 
Isabelle: Tara is het tegengewicht van Henri. Zij heeft het juk van het verleden afgeworpen, terwijl Henri nog worstelt met haar afkomst (ze heeft een onbekende vader, red). Tara is tien jaar ouder en een vrouw van de wereld. Maar ook een eenzaat. En veel verknipter. Maar ook zij evolueert, zij komt weer in aanraking met haar gevoel en moet dan ook keuzes maken. 

En dan is er de onbekende vader van Henri, een tweede verhaallijn. 
Isabelle: Inderdaad, precies in die periode wanneer ze met haar hoofd in de wolken zit, onthult Henri’s moeder het geheim van haar vader. Er is veel dat samenkomt. En de vraag is altijd: wat gaat Henri ermee doen? 

Gelukkig doet ze wat met seks. Was het leuk om je hier te laten meeslepen door die ik-persoon? 
Isabelle: Bij deze personages hoort het erbij. Het is functioneel, zeg maar (lacht). Ik vind het alleszins niet gemakkelijk om over seks te schrijven. Het kan gauw melig of plat worden. Het mag ook niet te schattig of te plastisch zijn. Het moet gewoon juist zitten. 

Waarom noem je het een ‘amoureuze thriller’?
Isabelle: Mensen willen altijd dat je je boek omschrijft. Voor mij is het eigenlijk gewoon een stuk uit een mensenleven. Maar het gaat uiteraard over de liefde en er is constant een spanningsboog, want er zijn veel obstakels op de weg. Ik heb er zo veel mogelijk proberen in te steken. Het is een verhaal vol hoogtes en laagtes. Maar helaas, er wordt geen moord gepleegd (lacht). 

Hoort je boek onder een lesbisch etiket?
Ik wou een verhaal waarin twee vrouwen centraal stonden. Maar ik zie mezelf niet als ‘lesboschrijfster’, zoals een ander zich wellicht niet ziet als ‘heteroschrijfster’. Het mag wel geweten zijn dat er een lesbisch verhaal in zit. Want mensen zijn er vaak naar op zoek, daarom staat hij ook op de roze plank. Maar hij kan voor mij gewoon onder de liefdesromans, of ‘liefdesthrillers’ zoals je wilt. Holebi’s lezen toch ook boeken waarin heterorelaties centraal staan? Het zou erg zijn moest ieder zich beperken tot zijn eigen clubje.

Verpand, Isabelle van Ewijk, Uitgeverij ’t Verschil, 19,95 €
Bron: 

Eigen verslaggeving

Lees meer over: 
Hier niet op klikken aub