VIDEO | ‘120 battements par minute’: opvallend ritmisch hiv-drama

22/08/2017 - 22:52
Beeld: ©Céline Nieszawer
4
Arnaud Valois in ‘120 battements par minute’
Een film maken over een onderwerp waarbij je zelf nadrukkelijk betrokken partij bent: het is lastig en levert niet altijd de beste cinema op. Toch uitgerekend wat regisseur Robin Campillo doet in ‘120 battements par minute’.

Het drama ‘120 battements par minute’ speelt zich af in de vroege jaren negentig van de twintigste eeuw in Frankrijk. De aidscrisis bereikt haar hoogtepunt, maar de urgentie van de ziekte lijkt niet tot de Franse samenleving door te dringen. Labo’s talmen met het vrijgeven van onderzoeksresultaten, de overheid staat niet te springen voor condoomautomaten op school en de doorsnee-Fransman ziet liever geen directe preventiecampagnes in het straatbeeld.

Als er al aan preventie wordt gedaan, is het heel indirect met beelden die vermijden te tonen wie echt het meest getroffen is door aids: homo's en biseksuele mannen, drugsverslaafden, gevangenen en hemofiliepatiënten.

Vergeten gemeenschap

Deze ‘vergeten gemeenschap’ vormt de voedingsbodem voor de actiegroep Act Up-Paris. Naar Amerikaans model zet de groep in op direct protest. Daarbij stappen ze labo’s en conventies binnen, besmeuren ze de boel met nepbloed, gaan ze condooms uitdelen op middelbare scholen en gebruiken ze hun eigen, vaak door aids toegetakelde lichamen als strijdmiddel. Veel Fransen weten ze niet wat ze zien, maar kunnen niet langer hun ogen afwenden van het leed dat de aidscrisis voortbrengt.

Robin Campillo is betrokken partij omdat hij zelf lid van Act Up-Paris was. Gelukkig is hij niet in de val getrapt om de activisten op te hemelen. Integendeel: hij brengt de soms bikkelharde discussies binnen Act Up-Paris over mogelijke campagnestrategieën haarfijn in beeld. De film gaat dan ook eerder over activisme en politiek, dan over hiv op zich.

Sean en Nathan

Het verhaal wordt opgebouwd rond Sean, gespeeld door Nahuel Pérez Biscayart. Sean is goedlachs en sterk betrokken bij Act Up-Paris. Nathan, de rol die Arnaud Valois speelt, heeft zich onlangs bij de politieke groep aangesloten. Hij valt voor Seans charmes. Nathan is seronegatief, maar heeft persoonlijke drijfveren om deel te nemen, blijkt later in de film. Het gaat goed met het koppel, maar de ziekte eist een steeds zwaardere tol…

Hoge hartslag

Muziek en ritme zijn sterk aanwezig in ‘120 battements par minute’. De titel verwijst naar een hoge hartslag, maar ook naar de constante worsteling waarmee aidspatiënten zaten toen er nog geen degelijke medicijnen tegen aids waren.

De onverschilligheid van de samenleving en de penibele situatie van de seropositieve personen, zorgt ervoor dat ze in een verschillend ritme leven.

Voorbij slachtofferrol

Het scenario is origineel en authentiek, omdat - in tegenstelling tot veel films over hiv - ‘120 battements par minute’ hiv-patiënten niet als hopeloze slachtoffers toont. De personages zijn net heel strijdbaar, betrokken en vastberaden om te overleven.

Alleen verliest de film op het einde het noodzakelijke ritme om te blijven boeien. De regisseur rekt een stijloefening over de rol van het individu ten opzichte van het collectief iets te lang. Niettemin is dit denderend drama zeker een cinemabezoek waard.

Gevoelig thema

Op het einde van de film durft Robin Campillo het aan een gevoelig onderwerp over de aidscrisis te tonen dat in de cinema tot nu toe onderbelicht bleef… Misschien is de tijd er wel rijp voor. Maar om te weten wat hij toont, zal je de film zelf moeten bekijken.

Op 23 augustus verschijnt ‘120 battements par minute’ in de Belgische cinemazalen.

'120 battements par minute', Robin Campillo, Memento Films, 2017
Bron: 

Eigen verslaggeving