COLUMN | Ja, ik geef toe

12/03/2018 - 13:25
Beeld: Hanna Van Dun
Ons pleegzoontje is zondag jarig. Alweer. Echt crazy, hoe snel de tijd vooruitgaat. Hij wordt acht. Dat wil zeggen dat hij bijna drie jaar bij ons is. Drie bewogen, maar prachtige jaren.
Zeker, met hoogtes en met laagtes. Met minstens evenveel kapot gevallen knieën als slapeloze nachten. Met dagen van ontzettend veel plezier, en ook dagen van radeloosheid. Drie keer naar dezelfde film kijken omdat dat net zijn favoriet is of een halve dag doelloos gaan rondrijden, gewoon omdat hij graag tankt. Hij controleert of ik niet te veel shampoo gebruik, want dat is slecht voor het milieu, en hij brengt me in het weekend koffie op bed omdat hij mijn oogjes anders te klein vindt. Hij is echt fantastisch.
 

Cliché

Ik besef goed genoeg dat ik in clichés verval, maar een kind verandert echt je leven. Ook al is het eigenlijk je eigen kind niet. En dat is net het grappige. Veel mensen zeggen ons dat ze het knap vinden wat we voor hem doen. Dat we er toch maar voor hem zijn. Dat hij zoveel geluk heeft met ons. Maar eerlijk toegegeven, eigenlijk is het andersom. 
 
Want ook al heeft hij zelf nog een mama, is hij niet elke dag bij ons en is hij niet zomaar 'het doorsnee kind', voor ons is hij echt onmisbaar. Hij is de spil van ons gezin. Graag zien doe je voor jezelf, niet voor een ander. Wij zijn geen moeder Theresa’s die het voor het goede doel doen, wij willen hem gewoon bij ons. Ik ben er zeker van dat wij minstens even hard van zijn aanwezigheid genieten als hij. Wij zien hem graag om wie hij is en om welk gevoel hij ons geeft, niet omdat we er iets goeds mee doen. En al helemaal niet om bejubeld te worden.
 

Heen en weer geslingerd

Het is zeker niet altijd makkelijk. Je wordt heen en weer geslingerd tussen zijn hilarische uitspraken en de uitzichtloosheid van zijn situatie. Vaak zet ik hem met tranen in de ogen terug af bij de leefgroep. Ik zou hem soms zo graag tegen me aandrukken en hem zeggen dat alles goed komt. Maar je mag geen beloftes doen die je niet kan nakomen, heb ik altijd geleerd. Ik kan hem niet garanderen dat alles goed komt en ik kan hem nooit helemaal klaarstomen voor alles dat nog komt. Ik weet dat hij het nog ontzettend moeilijk zal krijgen, veel moeilijker dan ik het ooit heb gehad. Daar kan ik hem niet voor behoeden.
 
Maar hem graag zien, dat kan ik wel. En dat doe ik - toegegeven, heel egoïstisch - keihard voor mezelf.
 
Annelies is redactrice bij ZiZo en is samen met haar vrouw Jana pleegmama van een zoontje.
Bron: 

Eigen verslaggeving



Hier niet op klikken aub