Coming-outverhalen op school

02/10/2013 - 07:06

De schooltijd vormt vaak een belangrijke periode in onze zoektocht naar onze identiteit. Ieder heeft zijn eigen verhaal. We trokken alle registers van de sociale media open en lieten mensen hun coming-out vertellen...

In het gedrukte ZiZo-magazine kon je al enkele verhalen lezen. Hier vind je alle ingestuurde verhalen terug. Onverbloemd en (zo goed als) onversneden! Wil je reageren of je coming-out verhaal delen? Daarvoor kan je nog steeds terecht op onze Facebookcommunity ‘Coming-out bij ZiZo’ of stuur je tweets naar @comingoutZiZo. Tegelijk wil ik langs deze weg ook alle dappere mensen bedanken die zich kwetsbaar durfden opstellen door hun verhaal met ZiZo-magazine te delen. Zonder jullie was dit artikel er nooit gekomen!

De dappere coming-out van Sven Spreutels veranderde in een nachtmerrie

"Ik zat in het derde middelbaar en was dus een jongen van dertien à veertien jaar. We waren bezig met de les godsdienst en het ging over 'anders-zijn' als ik het me goed herinner. Iemand van mijn klas gaf een gemene opmerking over homo's en uit het niets nam ik een verdedigende houding aan. Meteen daarna kwam dan de vraag of ik zelf homo was. Zonder er echt bij na te denken gaf ik voor het eerst aan mezelf en aan de klas toe dat ik homo was."

"Meteen daarna was het speeltijd en het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje. Op de speelplaats ging ik naar mijn groepje vriendinnen, waarvan de meeste niet in mijn klas zaten en ook daar moest ik mijn coming-out doen. Ik wou dat ze het van mij hoorden en niet via-via. Gelukkig hadden zij er allen geen problemen mee. Nog geen twee minuten later kwamen er verschillende kinderen voorbij ons groepje lopen, keken ze me aan, gniffelden en liepen door. Sommigen stapten op me af en vroegen of ze mij onder vier ogen konden spreken. Het waren mensen die ik amper kende. Ik weet nog goed dat één vriendin het voor mij opnam en zei: 'Wat je tegen Sven wil zeggen kan je ook tegen ons zeggen!' Toen vroeg ze of het waar was dat ik homo was. Ik antwoordde ja en vertelde haar direct erbij dat het redelijk dom zou zijn mocht dit een mopje zijn! Meteen daarna vertrok ze."

"Het was nogal een hot item en de weken, maanden en jaren daarna waren niet altijd even prettig. Mijn beste vriend van de klas, liet me vallen als een baksteen. Snel volgden de andere jongens van mijn klas en begonnen de snede opmerkingen. Uitgelachen en gepest worden waren de kernwoorden van mijn derde en vierde middelbaar. In het vierde middelbaar werd het zelfs zo erg dat ik tijdens de les Nederlands het zo beu was dat ik de klas uitstormde en het me allemaal te veel werd. Tijdens de LO-lessen was het zelfs zo erg dat ze zich niet wilde omkleden samen met mij, bang dat ik hen ging verleiden."

"Toen ik naar het vijfde middelbaar ging heb ik de klik gemaakt. Ik zat nog steeds met mijn 'pestkoppen' in de klas, maar gelukkig ook met een paar vriendinnen en enkele nieuwe jongens. Deze nieuwe jongens hadden er geen enkel probleem mee. Daardoor kwam ik in een veel sterkere positie in de klas. De andere jongens merkten ook dat de pestkoppen heel kinderachtig waren in hun gedrag en hun houding en ook dit had voor mij een positieve wending. Ik werd mondiger, durfde voor het eerst wat deftig weerwoord bieden en kwam er zelf veel sterker uit. In het zesde middelbaar nam de pesthouding af en stilletjes aan begonnen ze hun houding aan te passen. Deze jongens hebben mijn jeugd op bepaalde momenten tot een hel gemaakt. Vergeven zal ik hen nooit, denk ik. Vergeten wil ik het wel proberen."

It's Merels life!

"Mijn naam is Merel. Toen ik vijftien jaar was, merkte ik voor het eerst dat ik verliefd was op een meisje. Eerlijk gezegd, het was geen meisje, maar een vrouw. Ze was tien jaar ouder dan mij op dat moment en ze was eigenlijk het begint van mijn lange strijd tegen mijn twijfels. Twee jaar later hield ik op met mezelf van alles wijs te maken. Ik werd verliefd op meisjes en daar moest ik me niet voor schamen. Het was Karolien Debecker, MNM-presentatrice, die me geholpen heeft met mijn coming-out. Niet rechtstreeks natuurlijk, maar door het lezen van een interview met haar, voelde ik me echt begrepen. Net zoals haar heb ik dan geluisterd naar 'It's my life' van Bon Jovi, de single die ze van haar vader kreeg toen ze uit de kast kwam, en daardoor voelde ik me ongelooflijk sterk."

"Enkele klasgenoten wisten het als eerste. Het grappige (en tegelijk ook een beetje -belachelijke) was dat ik voor mijn coming-out een vriendinnetje had bedacht. Als ik dan aan een meisje vertelde dat ik lesbisch was, kon ik meteen zeggen dat ik een vriendin had, waardoor ik minder bedreigend zou overkomen. Dat was het idee. Uiteindelijk bleek die leugen niet echt praktisch, want je moet er behoorlijk wat extra leugens gaan bij vertellen en da's niet fijn. In het zesde middelbaar kwam ik op dag van de jeugdbeweging openlijk uit voor mijn geaardheid, door een T-shirt van wel jong niet hetero te dragen en een WJNH-vlag mee te brengen. Naast wat gefluister hier en daar heb ik daar geen echt verkeerde reacties op gehad, de meesten zeiden dat ze het echt tof vonden dat ik daar zo voor uit kwam. Sindsdien heb ik op school niets anders dan lol gehad met mijn beste maat. Hij maakte constant grapjes over mijn geaardheid (goed bedoeld), we praatten samen over dingen waar normaal enkel mannen over spreken, we zochten samen naar mooie meisjes. Het was een fijne tijd. En ik heb geen seconde problemen gehad door mijn coming-out."

"Daarna heb ik het ook aan mijn ouders verteld. Die hadden er (zoals ik had verwacht) geen probleem mee, wel hebben ze een aantal vooroordelen en zien ze de holebi-wereld echt als een aparte wereld, terwijl ik dat liever niet zo bekijk. Nu heb ik er geen problemen mee. Ik schaam me niet voor wie ik ben en ben niet van plan dat ooit nog te doen. Mensen mogen weten dat ik van meisjes hou en ik hoop dat er ooit een meisje van mij zal houden, want dat is me tot nu toe nog niet overkomen."

Lisa

"In het vierde middelbaar ben ik verliefd geworden op een goede vriendin op school. We waren in dat schooljaar zeer close geworden en blijkbaar iets té close voor mij. Zij was de eerste die het te horen kreeg dat ik verliefd was geworden op haar en bij haar was dus ook meteen mijn eerste coming out. Ze nam het positief op en troostte mij omdat ze wist dat ik er heel erg van af zag, en liet al snel weten dat het niets zou worden tussen ons."

"De tweede coming out was bij een leerkracht die steeds zag dat er iets scheelde en mij een luisterend oor aanbood. Deze leerkracht ben ik nog steeds heel dankbaar, want bij haar kon ik mijn verhaal kwijt en dat deed deugd. Langzaam aan vertelde ik mijn dichtste vrienden ook dat ik op meisjes viel en iedereen nam dit verrassend goed op. Dit gaf me toch nog een goed gevoel en heeft er mee aan geholpen dat ik het zelf ook rapper kon aanvaarden. Het meisje en ik hebben nog geprobeerd om goede vrienden te blijven en te doen alsof er niets gebeurd was, maar onze vriendschap verwaterde."

"In het vijfde middelbaar leerde ik mijn huidige vriendin kennen. Ik verborg het niet onder stoelen en banken en nam haar ook direct mee naar activiteiten op school. Zo wist al snel heel de school wie ik was en niemand, noch leerkracht of leerling, heeft er ooit een negatief woord over gezegd. Ik mocht van geluk spreken dat ik in zo'n goede omgeving ben terechtgekomen."

Het sappige verhaal van Filip

"Ik geloof dat ik vijftien jaar was, het derde middelbaar liep op zijn einde: tijdens een gesprek over seks met mijn beste maat van het internaat Dennis*, flapte ik er ineens trillend en zenuwachtig uit: 'Dennis*, ik ben eigenlijk homo'. Die coming-out was al dagen op voorhand gepland: in de Joepie deed ik enkele dagen voordien een vriendschapstest en als advies gaven ze me dat ik mijn vriendschap met Dennis zou kunnen uitdiepen door wat meer geheimen te delen. Beschouw het al een soort belachelijk duwtje in de rug, want Dennis & ik gingen op internaat nogal affectief met elkaar om: hoewel allemaal erg onschuldig, masseerden we mekaar toch vaak en daardoor hoopte ik eigenlijk stiekem dat hij na mijn outing ook zou bekennen homo te zijn."

"Hoewel dat laatste uitbleef, was die dag daarna op school hemels: eindelijk wist iemand mijn geheim dat ik al meer dan vijf jaar met me meesleepte. De zomer kwam eraan en op zomerkamp was dan mijn eerste echte 'grote' outing: enkele smsjes waren gelekt en ik besloot gewoon eerlijk en open te zijn ten opzichte van de andere deelnemers. Die publieke outing viel zogoed mee, dat ik besliste om het jaar nadien geen leugens meer te vertellen het komende schooljaar."

"Eén obstakel moest wel nog overwonnen worden: mijn ouders. Door te besluiten niet langer te leven in een leugen, vond ik toch dat zij het van niemand anders dan mezelf moesten horen. Nachten heb ik daarover wakker gelegen! Nu, ik was toen een beetje bezig met de 'homocultuur' te leren kennen en was toen al lezer van Zizo-magazine. Per ongeluk had ik meegedaan aan één van jullie wedstrijden en had ik nog gewonnen ook. Mijn papa had die overwinningsbrief geopend en mijn ouders vonden dat toch wat verdacht. Op vakantie met het gezin heb ik dan eerst mijn zus en daarna de mama ingelicht. De papa kwam het dan te weten via de mama. Feestneuzen hebben ze niet bovengehaald, maar negatief hebben ze ook nooit gereageerd."

"Het komende schooljaar heb ik dan langzaam maar zeker mijn kameraden op internaat en op school ingelicht. Dat ging heel spontaan en hoe meer outings achter de kiezen, hoe vlotter het ging. Ons dag en nacht samenleven onder internen in combinatie met de puberale idententiteitszoektocht, maakte immers dat ik wel regelmatig eens de vraag kreeg of ik toch niet homo was. En meer en meer kregen mensen dus het juiste antwoord op die vraag. Daar werd dan aan tafel wel wat mee gespot af en toe en op het clandestien naaktzwemmen dat mijn jaargenoten op internaat af en toe organiseerden in het schoolzwembad, ben ik helaas nooit uitgenodigd, maar al bij al viel die outing reuze mee. Ik denk mijn schoolmakkers ook echt mijn oprechtheid enorm apprecieerden."

"Hoe het dan uiteindelijk is verder gelopen, kan ik me niet meer zo goed herinneren: ik weet alleen dat na een tijdje iedereen op school het wist. Ik was sowieso al geen onbesproken grijze muis, maar het nieuws van 'Kijk, die is homo!' ging toch wel erg snel de ronde. Al moet ik toegeven dat ik dat helemaal niet erg vond: ik engageerde mij volop voor de leerlingenraad en die plotse "bekendheid" kon ik goed gebruiken."

"En, o ja, toen ik aan het einde van het zesde middelbaar achttien werd, hadden mijn mede-internen er niets beter op gevonden om als één van mijn verjaardagscadeaus 's nachts massaal in bloot bovenlijf stiekem in mijn kamer te komen logeren. Nooit ben ik wakker geworden tussen zoveel mannelijk schoon! Ook met Dennis* is het uiteindelijk mooi afgelopen: hoewel hij geen homo is, maar wel nieuwsgierig was, heb ik met hem tijdens een weekendje alleen thuis in het 6de middelbaar de eerste keer de herenliefde bedreven.."

(red.: 'Dennis' is een fictieve naam )

 

De choquerende geschiedenis van Kuikie

"Het begon in de helft van juni in het zesde leerjaar. Ik ontdekte net dat ik lesbisch ben. Ik kreeg latten naar mijn hoofd gegooid, mocht niet meer meedoen, werd agressief en vloog om de haverklap uit de turnles. Gelukkig steunde de juffrouw mij nog een beetje. Toen ging ik naar het eerste middelbaar richting Handel. Daar kreeg ik een zware klap te verwerken: mijn grootmoeder langs vaders kant overleed onverwacht. Ik kon de leerstof niet meer verwerken en halverwege het schooljaar ben ik overgeschakeld naar het beroepsonderwijs."

Ook daar was het voor Kuikie niet eenvoudig om aansluiting te vinden bij haar klasgenoten. Ze had het zwaar om de lessen te volgen en uiteindelijk werd beslist om haar naar het BuSO te laten gaan.

"Met volle moed ging ik naar het BuSO (in het tweede jaar) maar de allereerste week liep het al serieus mis. Ik dacht dat ik iemand kon vertrouwen maar heb me toch lelijk vergist. Plots kwamen mensen aan me vragen of het waar was dat ik lesbisch ben. Toen begon de miserie met als gevolg dat ik niemand meer vertrouwde. In april van dat schooljaar ben ik verkracht in het toilet van de school. Ik hield mijn mond uit schaamte. Iemand heeft me proberen te wurgen terwijl iedereen erop stond te kijken. Ik werd beschuldigd van iets dat ik niet gedaan had."

"Ik heb in de eerste trimester van het derde jaar een operatie gehad aan mijn neus en was enkele weken out maar de tweede en derde trimester waren een ramp. Spullen werden vernield, er werd op me gespuugd, één of andere gek heeft mijn knieschijf kapot geshot, werd van de trap gegooid. Ik kreeg te horen dat ik me serieus aanstelde en dat ik oversekst was.
Ik durfde echt niet meer naar school uit angst om helemaal in elkaar geklopt te worden. Het schooljaar duurde precies een eeuwigheid. Ik ben meermaals hysterisch gaan lopen uit de klas omdat ik de spanning niet meer aankon. Ik ben ooit door het open venster van de kookklas gesprongen. Gelukkig was die op het gelijkvloers."

En op die manier ging het geweld in haar school maar door. Het werd zelfs nog erger...

"In 4 Groepskoken is de waarheid eruit gekomen ivm de verkrachting. Het ergste van al was dat de school en vooral de directrice me niet geloofde. Dat was een serieuze mep in het gezicht. Ik ben vier weken thuis geweest en dat waren vier heerlijke weken. Ik zag er erg tegenop om terug naar die school te gaan na die vier weken."

Stages waren voor Kuikie momenten van opluchting. De rest van haar schoolloopbaan werd getekend door geweld en vernederingen.

"Het  ergste van al is dat niemand zich ooit verontschuldigd heeft."

Dennis De Roover

"Ik ben uit de kast gekomen in het laatste jaar van de middelbare school, als ik het mij goed herinner. Ik was toen nog net geen achttien jaar. Ik was verliefd op een jongen uit mijn klas en had hem een liefdesbrief geschreven en zelfs nadien gebeld toen ik geen antwoord kreeg. Hij antwoordde heel lief dat hij jongens niet zag zitten. Maar de 'liefdesbrief-actie' van Meneer De Roover was anderen duidelijk niet ontgaan en ik merkte dat erover gesproken werd, zowat achter mijn rug. De puber die ik toen nog was, kwam op een dag met nagellak van mijn moeder aan op school. Te laat, die dag. Dat was meteen duidelijk! Als nadien klasgenoten nog vroegen of ik op jongens viel, zei ik gewoon: 'Ja!' Het was meteen ook duidelijk voor anderen waarom het uit was met mijn vriendinnetje."

Yves Aerts

"Ik kwam niet uit de kast in mijn middelbare-school-periode. Het waren de jaren 80, prehistorisch in LGBT-termen  
Wel jammer, achteraf bekeken. Want ik was niet de enige op 'mijn school', blijkt nu..."

Rob Declerck

"In het derde middelbaar kwam ik uit voor mijn vriend(inn)en van het schooltoneel. Als enige jongen tussen een hele troep dames was ik altijd een middelpunt in de groep geweest en eigenlijk bleef dat ook daarna zo. Het enige wat was veranderd was mijn krampachtige heteronormatieve façade. Die hoefde plots niet meer..."

"Niet veel later doken er in mijn klas - iemand moet dus toch wat hebben doorverteld - geruchten op over mijn vermeende biseksualiteit. Kleine plagerijen en irritante rijmpjes staken de kop op, net op het moment dat ik steeds meer in ademnood kwam in die veel te kleine kast."

"Het duurde uiteindelijk nog tot half november, ondertussen in het vierde jaar, eer er een kleine schokgolf door de school leek te trekken. Ik was jarig die dag, net vijftien. Een goede vriend liet zich er wat dubieus op uit en het klashaantje, een vervelend en veel te luid figuur, had blijkbaar wat gehoord. 'BEN JIJ HOMO?' klonk het luid door het fysicalokaal van meneer Voets. Alle gesprekken in de klas vielen stil, en ik zag mijn kans schoon. Dit was hét moment om de sprong te wagen. 'Ja, en dan?' was mijn korte antwoord. De dames trokken de (meeste) heren mee in positieve reacties en uitingen van respect voor het lef dat ik aan de dag legde. Heel de klas wist het nu. En tegen het einde van de middagpauze wist blijkbaar ook heel de rest van de school er van. Dagen en weken later kwamen er mij onbekende medeleerlingen naar me toe om te vragen 'of het waar was' en waar ik langskwam galmde gefluister door de gangen van het college. Het was nieuw het was spannend. Maar al snel was het nieuwe er van af en werd alles weer als voorheen."

"Met die verjaardag brak er een periode aan van 'Wat weet jij daar nu van, homo?' en 'Mag die wel in de jongenskleedkamer?' al moet ik zeggen dat de boventoon me zeker niet slecht is bevallen. Ik ben blij dat ik die dag die stap gezet heb. Ik kon ademen, mezelf zijn. En ik had geen betere reactie kunnen hebben op die ene simpele vraag, die ochtend in het fysicalokaal."

Thierry Scheers

"Oktober 2003, dus bijna tien jaar geleden. Toen kwam ik pas uit de kast als bi. Bijna vijftien jaar na mijn middelbare school periode. Mijn twee beste vrienden verschoten, maar omarmden mij meteen als bi en dit is nooit een issue geweest met hen. Met mijn toenmalige werkgever (die ook familie is) daarentegen was wat anders. Dat was voor mij niet meer werkbaar en heb die job verlaten. Ondertussen weten veel mensen het, maar ik vermoed ook velen niet (of willen het niet weten of er van weten). Als het ter sprake komt, komt het ter sprake en anders niet. Voor mij is dit totaal geen issue meer."

Diego Termote

"Ik had al een tijdje het gevoel dat ik homo was. In het derde middelbaar kwam mijn toenmalige beste vriend uit de kast, in school. Sindsdien begon ik meer te beseffen hoe het echt zat. Daarop het ik een brief geschreven aan mijn betere vrienden van toen. Daarin pende ik mijn gevoelens neer, met op het einde de vraag om me te accepteren zoals ik ben. Van allemaal kreeg ik een dikke knuffel en de woorden dat het geen enkel probleem was. Ze zouden ook zwijgen tegen de rest. Het jaar nadien veranderde ik van school, en verliep de outing lichtjes anders. Op een, voor mij, ongewone manier."

"Ik weet het nog goed. Ik zat in de linkerhoek van de klas. We hadden een pauze tussen twee lessen in, wanneer de volledige klas rond mijn bank kwam staan. Stephanie, zowat het haantje de voorste van de klas, nam het woord en zei: 'Goed, Diego. We weten dat je niet bent zoals andere mensen, wij zien dat er iets scheelt en willen jou daarbij helpen. We hebben het gevoel dat je iets verdringt, en denken ook dat we weten wat dat is. Klopt het dat je homo bent?' Ze vroeg me zomaar naar mijn meest persoonlijke gedachten, hoe kon ze? Met de hele klas er bij. Ik was verward, wist niet wat ik moest doen. Uiteindelijk besloot ik eens goed te slikken en het er gewoon uit te gooien. Ze waren blij voor mij dat ik zo eerlijk durfde zijn en blij dat ik eindelijk mezelf kon zijn. Na dat moment veranderde ik ook compleet binnen die klas, ik bloeide open en kon, eindelijk, het grootste deel van de dag mezelf zijn. Vanaf dat moment begon ik pas echt mijn eigen leven te leiden zoals ik was."

Een feel-good-story door Kimberley Cloots

"Wel ik ben eigenlijk twee keer uit de kast moeten komen op school. In het middelbaar was het eigenlijk vrij onverwacht. Ik had niet echt vrienden op school (in het begin van het schooljaar) omdat ik nieuw was sinds dat jaar. Er waren wel enkele mensen met wie ik optrok. (of je ze vrienden kan noemen dat laat ik in het midden) Nu ja, er was een meisje dat zag dat ik constant SMS'te met iemand en ze vroeg 'Wie?' en 'Is het een jongen?' Toen heb ik haar in vertrouwen verteld 'Neen het is een meisje mijn vriendin'. OK, ze reageerde positief. Elke middagpauze ging ik thuis eten omdat ik niet ver van mijn school woonde. Toen ik diezelfde middag terug op school kwam wist meteen iedereen van de klas het dat ik op meisjes viel. Ze reageerden niet allemaal positief, maar ook niet echt negatief. Ik was dus uit de kast gekomen voor ik het wist. Dit gebeurde trouwens allemaal in het derde middelbaar."

"Nu enkele jaren later studeer ik aan de hogeschool. Dat was niet dichtbij huis dus ik kende ook niemand. Same story: ik moest opnieuw uit de kast komen. Zelf ben ik een heel rechtuit persoon geworden op dat vlak. 'Ik ben wie ik ben, niet akkoord? Don't waste my time.' Ik volgde de richting Sociaal Werk dus je zou verwachten dat mensen er heel sociaal zijn. Wel dat waren ze ook. We waren op driedaagse met heel het eerste jaar sociaal werk, maar omdat persoonlijk contact belangrijk is werden we nog steeds in 'klassen' opgedeeld. We hadden een kennismakingsmoment met de groep waarbij we een andere persoon moesten interviewen en hen vragen moesten stellen over hen. Uiteraard kwam de vraag 'Heb je een vriendje?' Ik heb het verteld: 'Neen maar wel een vriendin.' De persoon zei meteen 'Oh fijn, das geen enkel probleem.' Nadien moest je dan dat interview vertellen aan de hele klas. Dus mijn partner moest ook vertellen dat ik lesbisch ben. Hij heeft dat gedaan en ik kreeg positieve reacties, omdat mijn vriendin op dat moment ook in dezelfde hogeschool studeerde. Dus ik kreeg vragen of we niet samen op kot zaten (wat niet het geval was) et cetera"

"Nu een jaar later weet heel het eerste (ondertussen het tweede jaar sociaal werk) wie ik ben en dat ik op meisjes val. Ik moet zeggen: never been so popular."

Jeroen Borghs in the school that rocks!

"Ik zat in het vierde middelbaar toen ik voor de eerste keer aan iemand vertelde dat ik homo was. Het woord 'homo' kreeg ik toen maar met moeite over mijn lippen. Ik hield het meestal op 'ik val op jongens'. De uitverkoren vriendin in kwestie wist helemaal niet hoe ze moest reageren en zei dat ook. Ze stelde me wel gerust dat ze er geen probleem mee had. Ik legde haar uit dat luisteren het enige was wat ik van haar verlangde."

"We namen die dag deel aan de lessenmarathon op school - een dag dat we vierentwintig uur op school bleven om geld in te zamelen voor een goed doel. De leerkrachten hadden heel de nacht door leuke activiteiten voorbereid om ons wakker te houden. Vlak na mijn ontboezeming maakten we ons klaar om een uurtje tien voor taal te spelen. Toen daar het woord 'homoniem' viel werd ik knalrood en zakte ik bijna door de grond van schaamte. Ik durfde mijn vriendin amper aankijken. Mijn rood hoofd was haar echter helemaal ontgaan."

"Het weekend erna vertelden we het samen aan een andere vriendin. Zij reageerde met een opgeluchte "eindelijk!" En zo ging de bal aan het rollen. Ik kon mijn verhaal kwijt bij steeds meer vrienden.
De leerkrachten op school reageerden heel normaal. Wanneer er in de lessen aandacht was voor homoseksualiteit viseerden me ze niet, en wanneer ik het woord nam over het onderwerp werd er heel normaal mee omgegaan."

"Zonder de steun van mijn vrienden en de veilige omgeving die mijn school me bood zou ik nooit zo snel mijn ouders en familie hebben ingelicht. Ik kon eindelijk mezelf zijn. Sancta Maria Instituut Kasterlee: you rock!"

Bron: 

Eigen verslaggeving