INTERVIEW | Brigitte Kaandorp viert dertig jaar carrière

15/04/2015 - 16:10

Nederlands comédienne Brigitte Kaandorp is te gast in Vlaanderen. Op 18 april treedt ze op in Capitole Gent, op 22 april in Schouwburg Kortrijk en op 25 april in Stadsschouwburg AntwerpenZiZo sprak met Kaandorp over de show waarmee ze haar dertigjarige carrière viert: 'Kaandorp Grande de Luxe Extra Plus'.

‘Kaandorp Grande de Luxe Extra Plus’ is een show die liedjes van dertig jaar carrière bundelt. Klopt dat?
Brigitte: “Nou ja. Er zitten meer liedjes bij van de laatste tijd, omdat het betere liedjes zijn. Buiten ‘Annelies van der Pies’ breng ik niet veel oude liedjes. Die vroege liedjes zijn ook wel best kinderachtig. In zo’n programma is er ook maar ruimte voor een twaalftal liedjes. Je bent wel genoodzaakt om te kiezen. Natuurlijk kies ik dan de liedjes die ik zelf het beste vind.”

Waarom ‘Annelies van der Pies’ dan wel?
Brigitte: “Het paste mooi in de show. Vlak ervoor zing ik een heel triest liedje. Op dat moment wordt er vaak gehuild in de zaal. Ik zeg daarna: ‘Zo kunnen we mensen toch niet de pauze in sturen?!’ De gitarist begint vervolgens ‘Annelies van der Pies’ te spelen. Ik reageer daar dan verontwaardigd op: ‘Dat is dertig jaar oud! Dat kan echt niet. Het is beneden mijn niveau.’ Daardoor kan ik dat lied op een compleet andere manier zingen, met een gespeelde tegenzin. Dat werkt heel goed. Mensen moeten er spontaan om lachen.”

Gaan mensen die je werk helemaal niet kennen de show kunnen volgen?
Brigitte: “Iedereen kan volgen. Die liedjes en verhalen staan op zich. Natuurlijk: wie mij al kent, moet om bepaalde zaken meer lachen.”

Verleden duikt op YouTube op

Toen je begon, waren er niet zoveel vrouwelijke cabaretières. Had je toen geen rolmodellen?
Brigitte: “Nee. Ik had de ukelele ontdekt en schreef liedjes die ik op verjaardagen bracht. Ik dacht niet: ‘nu moet ik het gaan doen zoals die of die’. Pas wanneer je zelf als cabaretière aan de slag bent, ga je heel actief anderen bekijken en raak je helemaal geïnteresseerd in hun werkwijzen. Je had natuurlijk Adèle Bloemendaal, Jenny Arean, Martine Bijl en Jaseperina de Jong. Het viel dus best mee qua vrouwelijke cabaretières! Ik heb alleszins nooit een gemis ervaren. We waren toen met minder, dat was toen nu eenmaal zo. Ik ga graag kijken naar de shows van collega’s, hoewel het natuurlijk niet altijd evident is om te gaan. Je staat vaak op dezelfde momenten op de planken. Ik heb onlangs genoten van een optreden van Sara Kroos. Zo’n uitnodigingen sla ik niet af! Heel leuk.”

Het enige liedje dat een van onze redactieleden kende, is ‘Ik haat je’. Waar gaat dat lied over?
Brigitte: “Dat lied is ook al weer dertig jaar oud. Zo geweldig vind ik het niet meer. Toen was het grappig omdat ik op het podium stond als een jong trutje en schreeuwde: ‘Ik haat je, haat je!’. Het ging over een vent die ik kennelijk niet meer wou. Dat nummer staat nu op YouTube en komt dus terug naar boven. Het lied is echter geen referentie. Het werkt ook niet meer.”

Niet bezig met taboes

‘Taboeloos’ kwam naar boven toen we het over je hadden in de redactie. Beschouw je dat als een compliment?
Brigitte: “Het verbaast me vooral. Ik ben er niet op uit taboes te doorbreken. Ik vind het altijd zeer vervelend als mensen zich geschoffeerd voelen door mijn humor.”

Je bent toch heel open over de onderwerpen die je aankaart?
Brigitte: “Ik speel natuurlijk vaak de kneus. Iemand die worstelt met haar verleden. Dat karakter is natuurlijk herkenbaar voor velen.”

‘Hollands brutaal zonder te willen schofferen’ werd ook opgemerkt…
Brigitte: “Dan begrijp ik het beter. Het wordt dus als heel directe humor ervaren. Ja, in Vlaanderen zijn ze toch iets beleefder. Er wordt vaak gegrapt met een omweg. Ik heb wel eens heel heftige reacties gekregen die ik niet verwachtte. Bijvoorbeeld over ‘Annelies van der Pies’. Er was iemand die me confronteerde met het feit dat incontinentie een zeer nare aandoening is. ‘Daar doe je heel veel mensen verdriet mee’, kreeg ik voorgeschoteld. Later kreeg ik een nieuwsbrief voor incontinente mensen en die vonden ‘Annelies van der Pies’ een fantastisch nummer. Ze wilden het nummer in hun blad afdrukken tussen de advertenties voor TENA Lady en aanverwante producten. Hetzelfde had ik met een nummer waarin ik zing: ‘Wat is er lekkerder dan kakken? Een drol uit je anus laten zakken.’ Een nummer dat ik niet meer zing omdat het niet zo hoogstaand van niveau is. Dat lied blijkt echter gedraaid te worden op congressen waar artsen samenkomen over de ziekte van Crohn.”

Verdagen mensen humor over een groep waartoe ze behoren minder als het van een buitenstaander komt?
Brigitte: “Het werkt zelfs nog anders. Heel de zaal houdt zijn adem in als ik een grap maak over iemand in een rolstoel. De enige persoon in een rolstoel in de zaal zit daar dan harstikke om te lachen. Ik pols vaak even of ze het niet erg vinden. Vaak zijn ze gewoon al blij dat ze vernoemd worden.”

Zijn er nog wel heilige huisjes? Zeker in Nederland, waar ze over niets een debat schuwen…
Brigitte: “Ik ben niet de juiste persoon om daar op te antwoorden, want ik hou me er echt niet mee bezig. Kennelijk moeten cabaretiers maatschappijkritisch zijn en heilige huisjes omver schoppen, maar dat drijft me niet. Dat ik geen taboes ervaar, heeft ook niet met mijn opvoeding te maken, want ik ben behoorlijk katholiek opgevoed. Er waren zeker taboes, zoals geen seks voor het huwelijk. Je komt natuurlijk los van je opvoeding en trekt je daar allemaal niet veel meer van aan.”

Zijn er dan geen zaken waar je niet over zou grappen?
Brigitte: “Toch! Ik wil geen mensen kwetsen. Dat probeer ik te vermijden. Heel af en toe doe ik het toch. Ik kreeg eens een brief van iemand die zich zwaar gekwetst voelde door het nummer ‘Ik heb een heel zwaar leven’, want zij ervoer dat het nummer over haar ging. Als er een lied ironisch is, is het natuurlijk dat nummer! Die vrouw schreef me dat ze een paar jaar had moeten bekomen van de schok, maar dat ze me toch opnieuw een kans gaf en naar de show kwam. Ik stuurde haar een brief terug om haar te waarschuwen dat het nummer er natuurlijk wel in zat, het is een klassieke toegift op het einde van de show. Ze vroeg om het een keer niet te zingen. Nou, dat vind ik te ver gaan. (lacht) Daar hou ik geen rekening mee. Natuurlijk gaat het niet over die vrouw! Als je daar over struikelt, heb je echt weinig zelfrelativering.”

Weigerachtige leerling levert teksten in

Moet je als cabaretier jezelf goed kunnen relativeren? Je zet jezelf op zo’n podium natuurlijk soms voor schut. Dan mag ijdelheid niet in de weg zitten…
Brigitte: (zucht) Wat een gelaagde vraag! Je staat natuurlijk op dat podium omdat je een beetje ijdel bent. Omdat je denkt dat je iets te vertellen hebt. Ik bepaal natuurlijk zelf hoeveel ik van mezelf prijsgeef op het podium. Ik heb wel eens naakt met een badlaken om mijn lijf op het podium gestaan, maar ik laat dat niet los. Anders wordt het echt gênant! Ik weet verdomd goed wat ik wil dat het publiek van me denkt.”

Je werkt al negen jaar met Jessica Borst samen voor de regie van je shows. Hoe bouwen jullie zo’n show op?
Brigitte: “Klopt. Daarvoor werkte ik samen met Bert Klunder maar hij overleed op vrij jonge leeftijd. Toen hij mijn shows regisseerde, was ik de weigerachtige leerling die wel kon, maar niet wou. Hij moest me steeds een schop onder de kont geven als we drie weken voor de première niets hadden. Zo’n show is moeilijk om op gang te krijgen. Toen ik met Jessica Borst ging samenwerken, veranderde dat. Ik kon haar toch moeilijk vragen om me te regisseren als ik nog niets op papier had? En er een beetje bij gaan zitten en jammeren ‘ik heb nog niets’. Die rol heb ik moeten loslaten. Jessica laat zich niet snel omver blazen. Dat is nodig. Ik ben een persoonlijkheid en daar moet je door heen durven kijken. We hebben wel ‘kletssessies’ waarbij we even de stand van zaken overlopen. Ze komt dan met krantenknipsels, we doen een try-out en bepalen de richting die we uit willen. Ze is meer een klankbord dan iemand die veel zaken voor mij verzint. Jessica slaagt er wel in om me uit mijn comfortzone te halen. Bij een try-out was ik onlangs onder de indruk dat het goed was verlopen. Ik kwam uit de kleedkamer en Jessica zei meteen: ‘Twee sterren, Kaandorp, meer niet!’ Ze had bovendien helemaal gelijk. Ik was te veel op bluf en ervaring aan het performen, maar het stuk zat niet goed in elkaar. Het is heel fijn als iemand durft te zeggen als het niet goed zit. Zo kom je vooruit.”

Lesbische groupies

Je bent behoorlijk populair bij homo’s en lesbiennes…
Brigitte: “Klopt. Het is een running gag geworden dat ik zeg: ‘Kijk eens, dat stel vooraan, hoe leuk, dat heb ik nu iedere keer voor. Ik heb ook een Mr. Gay Netherlands-verkiezing gepresenteerd. Dat was heel gezellig. Ik teken natuurlijk geen bezwaar tegen gaan staan tussen mooie mannen in rode zwembroekjes. Allemaal jongens die zich heel stoer voordoen, maar best hun zachte kanten hebben. Op de Roze Zaterdag in Haarlem in 2012 was ik er ook bij. Ik had speciaal een roze jurk aangetrokken. Er waren veel lesbiennes die gewoon een spijkerbroek en een wit T-shirt droegen, een beetje clichébevestigend. Die meiden zeiden tegen mij: ‘Wat zie je er mooi uit!’, waarop ik antwoordde: ‘Ja, dat hadden jullie ook kunnen doen!’. (lacht) Gelukkig konden ze er goed om lachen.”

Heb je lesbische groupies?
Brigitte: “Nou. Als er mensen naar mijn gevoel net iets te dichtbij komen, bijvoorbeeld als ze al voor de zesde keer op de eerste rij in het midden zitten, zijn het wel altijd lesbiennes. Sorry dat ik het zo zeg! Laatst had ik een meisje dat een gigantische foto van mijn gezicht in haar huis had en ze vroeg of ik er een handtekening op wou komen zetten. Met heteromannen heb ik dat nooit voorgehad. Die fanatieke fans doen natuurlijk niemand kwaad, maar ik ga ze wel niet bij me thuis uitnodigen. Ik beschouw me voor 10 à 20 procent biseksueel. Komt het daardoor? Ik zie me best in staat om op een vrouw verliefd te worden. Maar goed, ik ben nu gelukkig getrouwd met een man dus veel doe ik daar niet mee.”

Publiek op z'n paasbest

Wanneer ben je het eerst in Vlaanderen komen optreden?
Brigitte: “Toch zeker dertig jaar geleden.”

Het Vlaamse publiek heeft de naam wat gereserveerd te zijn. Merk je dat ook?
Brigitte: “Het hangt er wat van af waar in Vlaanderen. In Kortrijk heb je bijvoorbeeld een heel keurig publiek. Zij zijn het stilst. Ze komen ook naar de show op hun paasbest gekleed. Ze blijken de show fantastisch te vinden, maar dat hoor je pas na afloop. (schaterlacht) In Gent en Antwerpen houden ze zich niet zo in. Op dat vlak is Vlaanderen de voorbije jaren veel dichter tegen Nederland komen te liggen.”

Vlaanderen is stilaan een stevigere cabaretcultuur aan het uitbouwen. Ken je Vlaamse collega’s?
Brigitte: “Wim Helsen is heel leuk en treedt veel op in Nederland. Met Kommil Foo kan ik ook goed lachten, en vroeger had je De Nieuwe Snaar. Urbanus kent natuurlijk iedereen. Alex Agnew en Freddy De Vadder zie ik ook wel eens.”

Werkt bepaalde humor hier niet die elders werkt of omgekeerd?
Brigitte: “Ik ben het gewend om in te pikken op wat er leeft in de zaal. Ongeveer tien procent van zo’n show is wel improvisatie. Ik begin zo’n show altijd met een los praatje met het publiek. Doordat de show zo op orde is, kan je gemakkelijker schakelen. In het begin probeer ik wel even duidelijk te maken wat voor humor ik breng, zodat de toeschouwers weten welke taal ik aan het spreken ben. En ik imiteer natuurlijk soms dialecten.”

Waar moet je zelf in het dagelijkse leven om lachen?
Brigitte: “Ik vermoed dat ik een heel kinderlijke humor heb. Als er iemand een stevige scheet laat, ben ik al blij. Ik lach vooral om onverwachte zaken.”

We zijn alleszins zeer benieuwd waar we ons aan mogen verwachten. Veel succes met je optredens!

De show in Antwerpen is uitverkocht, voor de shows in Gent en Kortrijk zijn er nog tickets verkrijgbaar.

Bron: 

Eigen verslaggeving

Lees meer over: